"Nawab Cafe" (2026) කියන්නේ සාමාන්යයෙන් තෙළිඟු සිනමාවෙන් දකින්න ලැබෙන ෆයිට්, සින්දු පිරුණු මසාලා ෆිල්ම්ස්වලින් මිදිලා, පවුලක තියෙන බැඳීම් සහ මිනිස් සබඳතා ගැන කතා කරන හිතට තදින්ම දැනෙන පට්ටම සංවේදී තෙළිඟු ෆැමිලි ඩ්රාමා (Family Drama) ෆිල්ම් එකක්. කතාව ප්රධාන වශයෙන්ම ගෙතෙන්නේ පියෙකු සහ පුතෙකු අතර තියෙන දැවැන්ත සන්නිවේදන පරතරය (Communication Gap) වටායි. අපේ ජීවිතවලත් අපිට හුඟක්ම සමීප අයට කියන්න ඕනෙම දේවල්, හැඟීම් වචනවලට පෙරළගන්න බැරුව අපි කොච්චර ලතවෙනවද? අන්න ඒ වගේ, මේ කතාවේ ඉන්න පියාට තමන්ගේ පුතා එක්කත්, පුතාට තමන්ගේ පියා එක්කත් බෙදාගන්න ලොකු වුවමනාවක් තිබුණත්, කිසිම දවසක කියාගන්න බැරි වුණු "නොකී වචන" සහ හැඟීම් ගොඩක් නිසා ඔවුන්ගේ බැඳීම්වලට වෙන බලපෑම මේකෙන් හරිම අපූරුවට පෙන්වනවා. ප්රමෝද් හර්ෂ (Pramod Harsha) අධ්යක්ෂණය කරපු මේ ෆිල්ම් එකේ ප්රධාන චරිත කරන්නේ ශිවා කන්දුකුරි (Shiva Kandukuri), තේජු අශ්විනි (Teju Ashwini) සහ ප්රවීණ නළු රජීව් කනකාලා (Rajeev Kanakala) විසිනුයි. මෙතනදී රජීව් කනකාලා තමන්ගේ දරුවා එක්ක තියෙන පරතරය ගැන හිතින් විඳවන පියාගේ චරිතය පට්ටම තාත්වික විදියට රඟපානවා. ෆිල්ම් එකේ නම වෙන "Nawab Cafe" කියන්නේ නිකන්ම නිකන් කෝපි කඩයක් විතරක් නෙවෙයි, මේ චරිතවල මඟහැරුණු අවස්ථා සහ නිහඬ සන්නිවේදනය නියෝජනය කරන ප්රබල සංකේතයක් විදියටයි මුළු කතාව පුරාම පාවිච්චි වෙන්නේ. කතාව මුල ඉඳන් අගටම හරිම සෙමින් ගලාගෙන යන ස්වභාවයක් (Slow-burn) ගන්නා නිසාත්, තිරපිටපතේ තැන් තැන්වල ඒකාකාරී ගතියක් තියෙන නිසාත් මේකට IMDb එකේ ලැබිලා තියෙන්නේ 5.5/10 ක වගේ සාමාන්ය අගයක් විතරයි. ඒ නිසා මේක හැමෝගෙම රුචිකත්වයට නොගැළපෙන්න පුළුවන්. හැබැයි ඔයා ලොකු ඇක්ෂන් හෝ ත්රාසජනක සීන් නැතිව, සෙමින් ගලායන, යථාර්ථවාදී පවුලේ හැඟීම්බර කතාවලට ආස කෙනෙක් නම්, ජීවිතේ අපිටත් මඟහැරුණු වචන ගැන ආපහු හැරී බලන්න ඉඩ හදන මේ ෆිල්ම් එක සති අන්තයේ නිදහසේ බලන්න කදිම තේරීමක්.
